Mostrando entradas con la etiqueta literatura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta literatura. Mostrar todas las entradas

miércoles, 21 de mayo de 2014

Vaia animalada de álbum ilustrado!




O libro que traballamos é o “Gran libro dos retratos de animais”, creado e ilustrado por Svjetlan Junakovic, e traducido por Antón Fortes. Como o mesmo título indica, o tema principal da obra son os retratos feitos a animais.
Svjetlan Junakovic é un ilustrador, pintor e escultor (graduado pola Academia Brera de Milán) nado en Zagreb, Croacia, no ano 1961; afamado sobre todo polas súas ilustracións de contos para nenos. Ao longo da súa carreira recibiu numerosos premios internacionais, de entre os que destacan algúns dos recibidos polo álbum ilustrado “Gran libro dos retratos de animais” (2006), como é o caso do “Premio ó libro infantil e xuvenil mellor editado” de 2007, A “Mención de honra do Bologna Ragazzi Award” de 2008 e o “Premio Andersen” en 2008. Outras obras polas que desataca o traballo deste autor son: “A mi manera” (2009) ou “Pequeño gran mundo”(2011), entre outras.



Antón Fortes Torres é un escritor, lingüista e tradutor nado en Sarria, na provincia de Lugo (Galicia) no ano 1957. Estudou Filoloxía Hispánica, Románica e Galego- Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela e posteriormente realizou tamén estudos de lingua e literatura na Universidade Paul Valéry, ubicada en Montpellier (Francia) e nas Facultades de Letras de Lisboa e Coimbra, ambas en Portugal.

Durante a súa carreira ten realizado distintas obras das que destacan: en poesía, “Figuras masculinas de meio-corpo” (1997), pola cal gañou en 2001 o “Premio Legais”; en literatura infanto-xuvenil, “Fume” (2008) e “Á sombra dos anacardios” (2010); de obras colectivas, “O segredo da Lanterna Verde” (2009).


A principal motivación que nos levou a seleccionar esta obra foi porque consideramos que coa mesma pódese facer un primeiro achegamento a diversas obras pictóricas de grandes xenios da historia da arte, dun xeito moi lúdico que fomente a creación dun crecente sentimento de valoración e de interese por este tipo de arte.

Con esta obra pretendemos facer unha ligazón entre diferentes tipos de expresións artísticas, neste caso entre a pintura e a literatura, ademais de conseguir potenciar a curiosidade dos rapaces e rapazas á hora de descubrir as obras orixinais nas que se inspira Junakovic para a súa introducción no mundo artístico, así como mostrarlles e contarlles as historias que se esconden detrás deles.

A través deste álbum ilustrado trataremos de introducir aos máis pequenos e pequenas nunha das expresións plásticas por excelencia, o retrato. Antigamente non existían cámaras e a forma de plasmar e que perdurase no tempo a imaxe dunha persoa era a partir da pintura (entre outras artes). Como tódalas imaxes, os retratos cóntannos historias; achégannos información, como por exemplo como era a vestimenta ou que obxectos se empregaban na vida diaria en épocas pasadas.




Webgrafía:
http://svjetlanjunakovic.com/index.php?x=about, Recuperado o 23 de abril de 2014.


Corbelle Blanco, Héctor
Corredoira Ramos, Patricia
Díaz Rodríguez, Pablo
Modia Vázquez, Rocío
Seijas Zamora, Laura

Arte para todos e todas, Van Gogh!

O álbum elexido titúlase “Un cadro para Van Gogh”, a autora da obra é Claire D’Harcourt. O tema principal é unha análise acerca dun dos cadros máis importantes da historia do arte, o cuarto de Van Gogh en Arles.
Claire d'Harcourt foi unha escritora Francésa, autora de libros tanto infantís coma de adultos. Ademáis creou  edicións « La Cuerda Floja », incluíndo « Du Coq à l'Ane », « Llanto a la risa » e a serie "Una mirada más cercana". Adicado á historia do arte e a vida cotidiana.
Algunha das súas obras más destacadas son :
  • Trabajar escultores , con Beatrice Fontanela , Galimard Juventud, 1993.
  • Los bebés de Epic con Beatrice Fontanela , La Martinière, 1999 2010.
  • Arte bajo el microscopio , Seuil, 2000.
  • El Louvre en primer plano , Seuil, 2001.
  • Los hábitos , Seuil, 2001.
  • El Louvre bajo el microscopio , Seuil, 2001.
  • París bajo el microscopio , Seuil, 2002.
  • Polla en el culo , Seuil, 2002.
  • Batallas , Seuil, 2003.
  • Obras maestras bajo el microscopio , Seuil, 2004.
  • Familias bajo el microscopio , Seuil, 2006.
  • Llanto a la risa , Seuil, 2006.
  • Viaja en un cuadro de Van Gogh , Paleta, 2008.
  • Viaja en un arsenal de Miro , Paleta, 2008.
  • Viaja en un arsenal de Seurat, domingo por la tarde en la isla Jatte , Paleta, 2008.
  • Viajar en una pintura de Picasso, Guernica , Paleta, 2008.
  • Viaja en un arsenal de Brueghel, parque infantil , paleta, 2008.
  • Viaja en un Botticelli, El nacimiento de Venus , Paleta, 2008.
  • Levántate , Paleta, 2008.
  • Viajar en una pintura de Velázquez: Las Meninas , Paleta, 2008.
  • Viaja en un arsenal de Kandinsky , Paleta, 2008.
  • Los bebés del mundo , con Beatrice Fontanela, La Martinière, 2009.

O ilustardor é LoÏc Le Gall, diseñador independiente dende 1999.
Existiron diversas razóns polas cales eleximos esta obra para traballar. A primeira de elas foi que nos conquistou a súa temática, as tres integrantes do grupo encántanos a historia do arte e por suposto Van Gogh. O contido deste libro é realmente espectacular xa que fai un análise detallado do cuadro : O cuarto de Van Gogh en Arles, dun xeito creativo que tan só con miralo fai que nos adentremos no cadro.
 Outra das razón que nos levaron a decantarnos por el, foron as impresionantes ilustracións, fan que se observe durante un bo anaco sen poder apartar a mirada para que non se escape nada do que está plasmado. Son ilustracións orixinais e cun componente de enganche para o público que o lea, tanto infantil coma xuvenil. Tamén estamos de acordo con que é un libro que aporta moito coñecemento aos nenos/as xa que se adentran no mundo da pintura a través dunha narración moi familiar para eles, un pintor que amosa o seu cuarto empregando cores moi chamativas (o verde, amarelo, azul e outras cores puras, intensas e brillantes).
Ademáis esta obra axuda a desenrolar a creatividade e a imaxinación e nos fai entrar en contacto cun mundo de fantasía, estamos convencidas de que o alumnado se surmerxerá na historia e podrá entrar en contacto coa realidade daquel momento que representa a obra, chegando a transladarse o siglo XIX xa que este era un dos propósitos de Van Gogh con moidas das súas obras, deste xeito o alumnado podrá establecer moitas comparacións.
A partir desta obra é interesante e factible poder levar a cabo un proxecto nun aula de Educación Infantil acerca de Van Gogh, ou incluso acerca de diversas obras.           Consideramos que é moi necesario que os nenos/as se adentren na literatura, con este albúm é unha forma de que fagan de xeito motivante, estamos convencidas de que a obra fomenta e potencia a lectura polo seu carácter especial e imaxinativo.
Autorretrato de Van Gogh
(realizado por un neno)
Os aspectos que íamos traballar co noso álbum son as ilustracións, o texto, as cores, as pinceladas, os autorretratos e as formas, o estilo etc.

Bibliografía y webgrafía


Fernández Regueiro, Carmen
Díaz Rodríguez, Laura
Lamas Ogaza, Antía

Un peixe que moito nos pode aportar...

A edición do álbum que estamos a tratar, "El pez que sonreía", data do ano 2010, e nel atopamos unha historia que pode ser entendida de diferentes modos, como sucede en moitas outras obras do autor Jimmy Liao. Por unha banda, podemos observar unha visión adulta da obra. Desde este punto de vista podemos dicir que o argumento do libro, fala dun home solitario que leva un pez para a súa casa; esta responsabilidade de ter unha vida ao seu cargo acaba agobiándoo e decide devolver o peixe ao mar. Por outra banda, outra visión da obra pode ser desde o punto de vista dos nenos e nenas. Dende esta visión o argumento sería moito máis sinxelo. Un home, que ten un peixe, comeza a preguntarse porqué a súa mascota é tan feliz, xa que sempre está a sorrir a pesar de estar encerrado nunha peixeira. Este home acaba por soltalo xa que considera que encerrado nunca vai ser feliz realmente porque non é libre.

Cremos que podemos propoñer este album ilustrado como un libro que mestura a literatura e a ilustración coa cultura visual, é dicir, co mundo da Educación Visual e Plástica. Funciona como un poema, co que a través das cores das ilustracións, o ilustrador pretende transmitir unha morea de emocións; empregando en cada momento os tons de cor necesarios para dar a visión emocional que precisa cada momento. Con el, o autor trata temas tan recorrentes como poden ser: a soidade,a liberdade, o respecto cara os demais, a tristeza, así como a busca da comunicación.

Cremos que este álbum pode ser adecuado para traballar en Educación Infantil debido á ilustración e á mestura de cores que atopamos, así como á narración en forma de poesía, que nos parece unha boa forma de incentivar a lectura. Ademais, consideramos que esta obra literaria podemos vinculala ca arte, xa que atopamos dentro desta literatura un enfoque creativo e lúdico. Este libro podería servir para a estimulación da comunicación visual e plástica, xa que con ela poderán conformar o seu gusto estético, así como construír o seu propio “eu”, partindo de valores como a liberdade, a amizade ou o respecto polos demais.

 Co desenvolvemento da Educación Visual e Plástica, podemos achegarnos a novas formas de expresión e comunicación, distintas á palabra pero igualmente útiles para os nenos e nenas. Coa expresión plástica os nenos poden coñecer e explorar sistemas simbólicos diferentes a linguaxe verbal ou escrita. Desta forma desenvolven a súa creatividade dando forma ás emocións e percepcións que teñen da realidade.
Ademais co coñecemento da Educación Artística o alumnado pode ir descubrindo e comprendendo a crítica do patrimonio e da cultura visual; así como desenvolver a sensibilidade e a percepción estética. Estamos a falar dunha aprendizaxe globalizadora que favorece o traballo de diferentes capacidades e habilidades, así como a comprensión de diferentes contidos.  
Outras obras que poden relacionar a literatura, a ilustración coa Educación Visual e Plástica pode ser:

  • Bill Martin, Jr. (2010). Oso pardo, oso pardo, ¿qué ves?. Madrid: Kókinos.

Ilustrado por Eric Carle. Trátase dun libro interactivo que nos leva a coñecer os animais e as cores. No seu interior atoamos textos sonoros, que son moi repetitivos ao mesmo tempo que rítmicos. As súas ilustracións so moi expresivas e con moito colorido. Ademais de fiestras deslizantes polas que aparecen os diferentes personaxes do conto. É un dos contos indicados para o aprendizaxe, o xogo e a complicidade entre os pais e os nenos e nenas. 

  • Gervais, B. (2011). Imaginario de las estaciones. Madrid: Ediciones SM.
Ilustrado por Francesco Pittau. Ao longo do álbum atopamos plantas e animais que se suceden ao longo das estacións do ano. É un bo libro co que os nenos e nenas poden gozar con debuxos realistas e de moito colorido. Ten un formato troquelado co que se poden levantar solapas para o descubrimento de froitas, a transformación de verme en bolboreta... Ademais é unha boa forma de que os nenos e nenas coñecer e recoñecer a natureza máis próxima a eles, posto que se fai unha mostra da flora e fauna da Península. 



  • Urberuaga, E. (2011). Una cosa negra. Madrid: Narval. 

Una cosa negra de Emilia Urberuaga e ilustrado por el mesmo, é un libro sinxelo en canto aos conceptos tratados. Nel unha mancha negra vaise transformando en diferentes animais, e busca sempre  xogar e formar parte de algo con eles; pero acaba sendo sempre rexeitado. Como o número dos animais vai aumentando leva a que o lector conte aprenda os números. Ademais de poder desenvolver capacidades plástica dado ao colorido e os debuxos deste. 


Referencias bibliográficas:

  • Bill Martin, Jr. (2010). Oso pardo, oso pardo, ¿qué ves?. Madrid: Kókinos.
  • Gervais, B. (2011). Imaginario de las estaciones. Madrid: Ediciones SM
  • Urberuaga, E. (2011). Una cosa negra. Madrid: Narval
Webgrafía:

 http://sonadoresdecuentos.blogspot.com.es/search/label/jimmy%20liao (Recuperado o 18 de Maio de 2014)

                                                           García Urrabieta, Rocío
González Villarmea, Marta
Raposo Corredoira, Jéssica
Rego Conde, Laura

martes, 20 de mayo de 2014

Ó meu gato é un poeta, un músico, un pintor...

En este post queremos destacar la relación que nos ofrece nuestro álbum O meu gato é un poeta con otras artes.


María José Lobato y Beatriz Hoster Cabo, profesoras de la Universidad de San Pablo CEU de Andalucía nos manifiestan en el artículo para Educación Artística Revista de Investigación 2, bajo el título “Acercamiento a los museos, al arte y al artista a través de un álbum ilustrado”, ese estrecho vínculo entre un álbum ilustrado y otras artes. Las cualidades que nos ofrecen las  obras de literatura infantil vinculadas con el arte amplían la experiencia lúdica, comunicativa y artística del alumnado con resultados enormemente enriquecedores relacionándose con otras artes.

El álbum ilustrado que ofrecemos, O meu gato é un poeta, cumple esta característica ya que está directamente relacionado con diversas artes. Por un lado, su tema principal es el género poético,  se debe a que la lectura de la obra se compone de poemas presentados de diferentes formas, tales como: caligramas, juegos de palabras, adivinanzas en forma de pequeñas rimas… lo que permite presentar el libro de una forma amena y divertida.

De otro modo, está relacionado con el arte musical, gracias al CD anexo al mismo, se pueden escuchar las poesías cantadas y con las nuevas tecnologías, ya que a su vez, posee una clave que nos conecta a la Web oficial del libro (www.gatopoeta.net.). a través de la cual los niños pueden trabajar contenidos relacionados con el manejo de las TICs.




A su vez, podemos encontrar su página oficial en Twitter https://twitter.com/omeugatopoeta creada para dar a conocer las diferentes actividades que se realizan a partir del libro, gracias a ella, podemos conocer multitud de recursos didácticos y actividades realizadas por diferentes centros educativos. Os dejamos la referencia de alguno de ellos, aunque a diario se van colgando enlaces y os recomendamos que sigáis la página para estar al tanto de ellas.




  •       Las aventuras que nos ofrece esta obra, no solo se quedan en las aulas de gran parte de los centros educativos de Galicia, sino que también llegan a todos los públicos a través de espectáculos musicales como el ofrecido por la Escuela de Tiempo libre Fundación Pondalen en Ponteceso (Coruña), de la mano de su autor Fran Alonso y el músico Xurxo Souto,  quienes realizaron un espectáculo poético-musical. http://www.youtube.com/watch?v=KRltjdqtEv0


Gracias a estos ejemplos de diferentes proyectos realizados a partir de esta fantástica obra, no cabe duda de que la magia de este álbum ilustrado no reside únicamente en la poesía sino que se interrelaciona directamente con multitud de artes: música, teatro, dramatización, dibujo, pintura…. lo que resulta enormemente interesante para su trabajo en las aulas de educación infantil,  puesto que influye claramente en su conformación por el gusto estético.

Para finalizar con el post, nos gustaría señalar otros álbumes ilustrados que nos parecen interesantes para la etapa infantil, ya que nos ofrecen la posibilidad de relacionar la literatura con  otras manifestaciones artísticas:

  •         Moure, T. (2008). Eu tamén son fonte. Vigo: Galaxia



  •         Ciuráns, M. (2012). El violín el lenguaje mágico de Martín. Ballaterra Música



  •         Coma, D. (2007). Sentimientos y emociones. Ballaterra Música


Referencias Documentales

Bibliografía

- Alonso, Fran. O meu gato é un poeta. Vigo: Xerais. 

Lobato Rodríguez, María Jose e Hoster Cabo, Beatriz (2011). “Acercamiento a los museos, al arte y al artista a través del álbum ilustrado”. Educación Artística: Revista de Investigación. Artículo disponible en: http://ojs.uv.es/index.php/eari/article/view/2516/2065

Webgrafía

www.gatopoeta.net, Rervisado 15 de mayo de 2014

https://twitter.com/omeugatopoeta, Revisado el 15 de mayo de 2014


http://www.edu.xunta.es/centros/ceipcedeira/node/174, Revisado el 16 de mayo de 2014


http://www.youtube.com/watch?v=KRltjdqtEv0, Revisado el 16 de mayo de 2014

Fernández García, Lydia
López Santamarina, Ainhoa
Ónega Tellado, Tamara
4º curso Magisterio Educación Infantil (Lugo)

¿Por qué trabajar con álbumes ilustrados?


Antes de proceder a analizar detenidamente el libro elegido, es necesario señalar que entendemos por álbum ilustrado y cuales han de ser sus principales características. Podemos definir este tipo de obras literarias, por lo general, dedicadas al público infantil y juvenil, caracterizadas por unificar en una misma página un contenido textual y un contenido ilustrado, ambos complementados y con coherencia interna.

Tal y como define Francisco Gutiérrez García (2005) en su artículo para la Revista Cuadernos de Literatura Infantil y Juvenil, bajo el título, La metáfora visual en el álbum ilustrado, en dónde constata a partir de diversos ejemplos, que en los albumen orientados a los primeros lectores se utilizan recursos expresivos habituales en el cómic, las denominadas “metáforas visuales”, es decir, en propias palabras del autor, una imagen situada al lado del texto no solo nos transmite una información acerca de la realidad a la que alude, sino que equivale a una proposición o idea evidenciando la cualidad de preparar el texto, para ayudar a sus lectores a construir su significado.

Retomamos las palabras de Francisco Gutiérrez para explicar brevemente las principales características de estos álbumes, siendo concebidos como una unidad, una totalidad que integra todos sus elementos, ya que las relaciones que se establecen entre ellos (la cubierta, la portada, las guardas, el texto, la tipografía, las imágenes), son cruciales para la comprensión del libro.

Entre la gran diversidad de álbumes ilustrados que podemos encontrar actualmente, procederemos al análisis de O meu gato é un poeta, escrito e ilustrado por el gallego Fran Alonso, que presentaremos detalladamente a continuación, orientado  para su trabajo en el aula con alumnado  de Educación Infantil. Procederemos a realizar un breve análisis de la misma.

Para ello hemos utilizado la siguiente edición: Alonso, Fran (2011): O meu gato é un poeta. Vigo: Xerais I.S.B.N.: 978-84-9914-211-1


O meu gato é un poeta es un álbum ilustrado escrito en verso, además de convertirse en un recurso didáctico ideal para trabajar la lecto-escritura, permite acercarnos a este género, en muchas ocasiones poco utilizado en las aulas, a través de diferentes poemas escritos en un lenguaje adaptado al público infantil, utilizando como hilo conductor un simpático gato, quien va enlazando diversas poesías de variados temas (el amor, el mar, el paisaje, las letras….).

Es importante destacar que está ideado en forma de juego, un juego de palabras y de imágenes. En cuanto al juego de palabras, hay que señalar que uno de los elementos que lo caracterizan es la habilidad que ha mostrado el autor a la hora de redactarlo, está maquetado con diferentes tipos de letra de un tamaño ideal para  los primeros lectores y que a su vez fusiona  diversos géneros literarios a través de la reflexión de la poesía visual, juegos de palabras y caligramas.



Otro aspecto interesante  son las ilustraciones, realizadas de una forma poco convencional pero a su vez realistas y destacándolas gracias a colores vivos y siempre remitiendo y sirviendo de apoyo para la comprensión del texto.

Finalmente otro aspecto destacado es la inclusión de la música y nuevas tecnologías gracias a que nos permite acceder a un CD anexo al mismo al enlace que encontramos en su segunda página que nos lleva a una divertida Web (www.gatopoeta.net.), en dónde los pequeños podrán realizar diversas actividades relacionadas con el mismo (encontrar más poemas, información sobre el libro, multitud de juegos, poemas recitados por el propio autor, cuestionarios con respuestas…entre otras).

Una vez destacados todos estos factores, determinamos que se trata de una obra muy novedosa y de gran interés para su trabajo en Educación Infantil y primer ciclo de Educación Primaria, ya que permite no solo un acercamiento a la lecto-escritura, sino también a este nuevo género literario y  al empleo de las nuevas tecnologías de una forma innovadora, lúdica e interesante para los niños.

Referencias documentales

Bibliografía

- Alonso, Fran. O meu gato é un poeta. Vigo: Xerais.

- Gutiérrez García, Francisco (2005)  La metáfora visual en el álbum ilustrado (Artículo para la Revista Cuadernos de Literatura Infantil y Juvenil)

Webgrafía

- www.gatopoeta.net., Revisado el 13 de mayo de 2014


Fernández García, Lydia
López Santamarina, Ainhoa
Ónega Tellado, Tamara
Alumnas de 4º curso de Magisterio Educación Infantil (Lugo) 

jueves, 24 de abril de 2014

Xabier P.Docampo e a oralidade

O alumnado de cuarto curso da Facultade de Formación do Profesorado, da USC (Lugo), tivemos o inmenso pracer de recibir no salón de actos a Xabier Puente Docampo o pasado 10 de Abril do 2014. Antes de comentar o que veu facer a nosa Faculatde queremos contar un pouco moi por riba quén é.

Xabier Puente Docampo é un profesor e escritor coñecido sobre todo polas súas obras dirixidas ao público infanto-xuvenil. Naceu en Rábade (Lugo) o 5 de abril de 1946. Entre as súas obras atopamos:

- “Misterio das Badaladas” (1986), onde narra o misterio dun reloxo que da ás doce trece badaladas e dun grupo de nenos en nenas que tratas de resolver o misterio.

- “Bolboretas (2004) na que un neno descobre un xogo que consiste en cazar unha bolboreta e metela na boca aguantando a respiración o máximo posible sen facerlle dano, para a continuación deixala saír novamente. Técnica que lle ensina a unha rapaza pasándolle a bolboreta de boca en boca.

- “De cores e de amores” (2005): Obra que fala da forza que move ao mundo, o amor.
Xabier Puente Docampo recibiu numerosos premios non so en España senón tamén no estranxeiro como é "The White Ravens 2005" da Jugendbibliothet de Munich.

Agora que xa vos facedes unha idea de quen é, e da súa importancia no mundo da literatura comentaremos algunha das cousas que máis nos chamou a atención da súa charla sobre a literatura infantil e xuvenil.

A charla comezou co cambio que sufriu a escola co paso do tempo. Antigamente era o lugar ao que se acudía para aprender a ler, escribir, sumar, restar, multiplicar e dividir. Pero agora é o sitio no que asentar determinadas actitudes, é dicir, aprendemos a ler e a escribir para empregalas como ferramentas para adquirir outros coñecementos. A función dos docentes debería ser educar para a sabedoría e felicidade. E a lectura é o instrumento máis próximo á sabedoría.

Antano eran as familias as que contaban historias, contos, lendas, mitos, etc., pero coa chegada da televisión moitas destas familias consideraron que esta conta un mundo máis marabilloso que os seus relatos polo que as voces comezaron a silenciarse.

Segundo Xabier P. Docampo todo pícaro que de pequeno escoitou historias, de maior será un adicto ás historias como se de un drogodependente se tratase. Tamén comentou que as familias en xeral, delegan moitas responsabilidades nas escolas (adeus a literatura de tradición oral) e que esta se ve obrigada a asumir cada vez máis responsabilidades, pois debe recoller todo o que a sociedade considera importante para o alumnado, isto inclúe a literatura. Pero os centros educativos non deben darlle importancia a oralidade e a literatura por unha razón "ecoloxista" para evitar que se perda, senón pola súa importancia, polo que aporta e o que aprendemos dela.

A oralidade dun conto fascina, por este motivo aos nenos e nenas cando son pequenos lles encanta escoitar contos, e non só iso, senón que tamén queren escoitar unha e outra vez o mesmo conto e que se lles conte do mesmo xeito. Por outra banda, o escrito fai perdurable o narrado. A oralidade dende un punto de vista didáctico axuda a crear ao lector literario.


O ideal sería "desescolarizar" a literatura infantil e xuvenil e trasladala ao ámbito familiar, pero é a escola quen ten a función de formar ao lector, polo que o mellor lector literario debe ser o mestre ou a mestra. Os docentes atopan nos contos un gran recurso que axuda ao alumnado a medrar, a sedimentar nel cada vez máis coñecementos e sabedoría, a poñer nome as cousas e sentimentos, a transgredir, a crear un coñecemento diverxente, a ter en conta aos demais e a escoitar. Por todo isto que nos transmitiu o Sr. Xabier P.Docampo, e o que aprendemos queremos agradecerlle a súa visita e esperamos que as vindeiras xeracións teñan a oportunidade de asistir a unha das súas charlas.

Dada a importancia das historias de tradición oral, gustaríanos facer un balance de todas aquelas que os nosos avós nos contaban. Algunhas delas son:
  • Había un can que non tiña casa e polo inverno tiña moito frío e dicía: “brrrrr…que frío fai, cando veña o verán vou facer unha casa”, pero cando chegaba o verán, coa lingua de fóra, dicía: “ para que quero casa!, queima o sol que abrasa!”, e así ano tras ano, sucesivamente.
  • Había unha vez unha formiga moi traballadora que todo o verán recollía comida para non pasar fame no inverno e a súa amiga a cigarra ríase dela porque botaba todo o verán traballando e ela non facía nada. Pero cando chegou o inverno a formiga tiña que comer e a cigarra non, e andaba deambulando e morrendo de fame, entón a formiga acolleuna na súa casa e compartiu con ela a súa comida, dende entón a cigarra aprendeu a non rirse de ninguén máis e a traballar máis. 

  • Unha vez un raposo atopouse con unha cegoña, e invitouna a comer a súa casa. Cando a cegoña chegou a casa do raposo este tiña feitas unhas papas, entón o raposo derramounas por unha pena abaixo. A cegoña co seu peteiro non podía comer os grans de arroz, pero o raposo coa súa lingua recollía todos os grans e comía perfectamente todas as papas. Entón a cegoña díxolle ao raposo que lle debía unha comida e que por tanto o levaría as festas ao ceo. O zorro subiuse a cegoña e esta empezou a voar. Cando ían ben arriba a cegoña deixou caer ao raposo, para vingarse del.  O raposo mentres caía viu un palleiro e dixo: “rabo guiadeiro, guíame para aquel palleiro, que se desta saio nunca ás festas ao ceo non volvo”. O raposo caeu encima do palleiro e quedou espetado no pau. 


Pensamos que estas lendas, contos ou fábulas, contadas oralmente, son moi importantes na educación infantil porque dun xeito ameno, lúdico, sinxelo e claro transmiten aos nenos e nenas valores morais, imprescindibles para o desenvolvemento da personalidade e a aprendizaxe verbal. Así mesmo, estas historias e lendas, propician que os nenos e nenas vaian aprendendo palabras antes de saber ler.

Nos últimos tempos, esta literatura de tradición oral estase a perder, sobre todo no seo familiar, en certa medida debido ao uso excesivo das novas tecnoloxías. Por este motivo, consideramos que é moi importante darlle un lugar destacado e fomentar este tipo de literatura dentro da escola. 



       Webgrafía:



Alumnas de 4º Grao Facultade de Formación do Profesorado da USC (Lugo)

García Urrabieta, Rocío
González Villarmea, Marta
Raposo Corredoira, Jéssica
Rego Conde, Laura